okikunio

                        ตั้งแต่เด็กก็เป็นคนชอบสุนัข ใฝ่ฝันอยากเลี้ยงมานาน

เคยได้เลี้ยงหมาไทยหลังอาน ที่เป็นของป๊า แต่ว่า ตอนหลังก็ต้องให้คนอื่นเค้าไป

โตขึ้นเข้ามหาวิทยาลัยอยากเลี้ยงแต่ว่าไม่มีโอกาสซักที เรียนก็หนัก round ก็ยุ่ง

ได้แต่ไปแอบเลี้ยงลูกหมาข้างถนน เก็บเอามาอาบน้ำ ให้ข้าว

round เสร็จรีบขับรถกลับไปดูหมาน้องข้างถนน แต่ว่าไม่กล้าเอาเข้าบ้าน

กลัวโดนม้าว่าเอา ได้แต่แอบเอาเข้าบ้าน พอไปทำงาน ก็ต้องปล่อยออกนอกบ้าน

มีวันนึงหลังจากที่ไม่ได้กลับบ้าน 1 วันเพราะว่าต้องอยู่เวรทั้งคืน ทั้งที่ง่วง

ก็รีบขับกลับไปที่บ้าน เป็นห่วงลูกหมา กลัวมันหิว กลับไปปกติเวลาเรียก

มันก็จะรีบวิ่งมาหา เพราะรู้ว่าจะได้กินแล้วล่ะ วันนั้น เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออกมากัน

เดินตามหาทั้งซอย แดดก็ร้อน ง่วงก็ง่วง ไม่มีวี่แววลูกหมา

ตอนเย็น ออกมาตามหาอีกที เดินเรียก เหมือนเดิม ไม่มีลูกหมา ชาวบ้านแถวนั้น

เค้าออกมาเดินเล่นบอกว่า "ลูกหมามันตายหมดแล้วล่ะหมอ โดนรถทับตายหมดเลย"

ตอนนั้นเศร้ามาก เสียใจสุดๆ ได้แต่คิดว่าถ้าเอามันเข้าบ้าน มันก็คงไม่โดนรถทับ

พอมีโอกาสได้กลับมาบ้านที่กทม. ก่อนกลับไปเรียนต่อให้จบ ก็แอบม้าไปซื้อหมาซะเลย

ให้เค้าส่งไปที่หาดใหญ่ทางเครื่องบิน หลงรักเจ้าชิวาวาตัวน้อยเลยได้ "เจ้าโค"มา

"เจ้าโค" หรืออีกชื่อว่า "คุณชายโค" หมาเอาแต่ใจ ซนสุดกู่ แข็งแรงมาก ขี้น้อยใจ แถมยังขี้บ่นชอบขู่งึมงัม

ตอนเรียนก็แอบเลี้ยงในหอพัก เวลาอยู่เวรก็เอาไปด้วยทุกครั้ง ให้มันแอบในห้องเวรตลอด

มันก็แสนรู้ไม่เคยเห่าเลยซักครั้ง จนเรียนจบ ความก็แตกพอดี

ม้ารู้จนได้ โดนบ่นนิดนึง เอา"เจ้าโค"กลับบ้าน พอทำงานมีเงินเดือนก็เลยได้เจ้า"เคโกะ"มาอีกตัว

"เคโกะ"สุนัขแสนรู้ รู้งาน ขี้อ้อน ประจบ ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู กับทุกคนที่มีผลประโยชน์กับเธอ

แต่ความจริงแล้ว she ดุมากโดยเฉพาะเวลาออกไปข้างนอก และเวลา she กินข้าว

คราวนี้เลยแตกหน่อกันใหญ่ จากหมา 2 ตัวกลายเป็น 4 ความจริงมี 5 แต่ว่าขายไป 1 เหลือ

เจ้า"ยิกคุง" หมาขนยาวยุ่ง ชอบทำตัวสกปรก เป็น Masochism ชอบไปแหย่ตัวอื่นแล้วโดนเค้ากัดเอา

และ "คิงคอง" หมาที่เห็นแก่กินที่สุด เท่าที่เคยมีมา

และสุดท้าย หมาที่ทุ่มทุนสร้างที่สุดที่เคยมีในชีวิต

"คาร์เทียร์" แค่ชื่อก็ไฮโซแล้วใช่ม๊า...ราคาเหรอ อืม สิ้นเนื้อประดาตัวไปเลยทีเดียว

ม้าบอกว่า "เธอจะล่มจมเพราะหมาเนี่ยแหละ"

แหม..ก็รู้อะ แต่ว่านะ..มันเป็นความสุขจริงๆ ได้กลับมาเล่นกับพวกเด็กๆหลังจากทำงานมา

หาข้าวให้มันกิน แกล้งมัน ดูตาของมัน จริงใจ บริสุทธุิ์ ไม่มีการเสแสร้ง

โกรธคือโกรธ หิวก็คือหิว น้อยใจ เสียใจ รักเจ้านายอย่างจริงใจ ดูออกหมด

ไม่เหมือนคน บางคนก็ไม่ได้แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา มีลับลมคมใน

บางคนคิดไม่ซื่อ หน้าอย่าง ใจอย่าง ทำดีด้วยก็กลับมาแทงข้างหลังได้

ไม่เหมือนหมา รักมัน เลี้ยงมัน มันก็รักเรา ซื่อสัตย์กับเรา ไม่ลอบกัดเรา

รู้สึกว่าจะกลายเป็นบ่นไปซะงั้น...เหอะๆๆ

ตัดจบมันดื้อๆเงี้ยแหละ ไว้คราวหน้าค่อยเอาเรื่องเจ้าพวกตัวแสบที่บ้านมาลงอีก